Declan Gallagher beterde zijn leven in de gevangenis en staat nu met Schotland op het EK voetbal

In de rubriek EKsklusyf werpt het Friesch Dagblad elke dag licht op een persoon van een deelnemend land aan het Europees kampioenschap voetbal. Vandaag aandacht voor een Schot die in zes jaar tijd van bajesklant een EK-deelnemer werd.

Declan Gallagher (m) is bezig aan de warming-up met Schotland.

Declan Gallagher (m) is bezig aan de warming-up met Schotland. Foto: ANDY BUCHANAN

Als voetballers spreken over een ‘donkere’ periode in hun leven, doelen ze in de meeste gevallen op een blessure of vormcrisis. Maar wanneer de Schot Declan Gallagher het heeft over een donkere periode, doelt hij op iets compleet anders. Randzaken zorgden ervoor dat hij zijn talent zo goed als vergooide, maar hij heeft zijn tweede kans gekregen en volop benut.

Laatbloeiers. Ze bestaan nog steeds. Het is elf jaar geleden niet zo dat Gallagher een slechte voetballer is. Integendeel. Hij zit niet voor niets in de opleiding bij de Schotse topclub Celtic.

Maar wanneer hij senior wordt, heeft de club nog niet het vertrouwen dat de negentienjarige verdediger het gaat redden op het hoogste niveau. Een verhuurperiode naar Stranraer FC, uitkomend op het vierde Schotse niveau, biedt soelaas. Hij speelt 26 duels en scoort ook nog eens drie keer, waarna derdedivisionist Clyde hem een contract aanbiedt.

Sportieve ladder

Stap voor stap ontwikkelt Gallagher zich. Het gaat niet met de snelheid van een Matthijs de Ligt of een Frenkie de Jong, maar na één seizoen staat Dundee op de stoep en beklimt hij de sportieve ladder naar het hoogste Schotse niveau. Hij past zich er moeiteloos aan en met zijn 21 jaar is er nog altijd volop ruimte voor ontwikkeling. In de tussentijd zet hij zich in voor de gemeenschap en hij staat bekend als een rustige, prettige jongen.

Het leven lacht hem toe. Maar er is slechts één kronkel in het hoofd voor nodig om al het opgebouwde in één klap te vernietigen. Letterlijk en figuurlijk. Het gebeurt op de receptie van een bruiloft. Steven Findly en Marie Dockrey zijn op het trouwfeest van de zus van Dockrey, waar een woordenwisseling ontstaat tussen haar zoon en een man. Die man is bevriend met een vriend van Gallagher, waarna het op straat tot een handgemeen komt.

Drie mannen, onder wie Gallagher, slaan erop los en Findly eindigt in het ziekenhuis met ernstig letsel aan zijn hoofd. Er zou een honkbalknuppel gebruikt zijn tijdens de mishandeling, al wordt dat later in de rechtbank tegengesproken.

Gallagher is betrokken bij dit schandaal en wordt gestraft. Morgen is het op de kop af zes jaar na de uitspraak. Gallagher staat onder contract bij Livingston als hij wordt veroordeeld tot een celstraf van drie jaar. Maar omdat er een borgsom op zijn gevangenisstraf staat, komt hij meteen vrij. Dit tot woede van het mishandelde echtpaar, van wie de man zelfs even in levensgevaar heeft verkeerd.

Castle Hunty

In hoger beroep wordt Gallagher in februari 2016 alsnog naar de gevangenis gestuurd, voor de resterende elf maanden van zijn straf. Er is geen ontkomen meer aan. Hij zit achter de tralies van Castle Hunty, een voormalig kasteel dat is omgetoverd in een gevangenis. Zijn contract bij Livingston wordt ontbonden en zijn carrière lijkt voorbij. Zijn dochter van net een jaar moet hij missen, maar het is allemaal het gevolg van zijn eigen wandaden.

,,Het was een donkere periode in mijn leven”, blikt hij later terug. ,,Het heeft mijn ogen geopend en het deed me realiseren wat er nu echt belangrijk is in het leven. Ik moet mij en mijn familie een beter leven bieden dan ik nu heb gedaan. Dit is niet een plek waar ik ooit wil terugkeren.”

Nieuw contract

Als hij in januari 2017 op vrije voeten komt, biedt Livingston hem meteen weer een contract aan. Praten over zijn daden zal hij nooit doen. Zelfs niet om zijn excuses aan te bieden aan de slachtoffers, die nog altijd furieus zijn over de - in hun ogen - lage straffen die de mannen opgelegd hebben gekregen. ,,Ik wil het verleden achter me laten”, is zijn oordeel. Maar zonder spijtbetuiging zal dat verleden hem altijd blijven achtervolgen.

Als speler van Motherwell, waar hij in 2019 tekent, raakt Gallagher in beeld bij het Schotse nationale team. Dat zorgt door zijn verleden voor wat controverse, maar bondscoach Steve Clarke heeft maar één doel: de poulefase doorkomen. En daarom krijgt Gallagher de kans.

Zijn eerste kans met Schotland op een eindtoernooi, na zijn tweede kans in het leven te hebben gegrepen. Vrijdag, zes jaar na het vonnis van de rechter, hoopt hij zijn EK-debuut te maken.