Aris-speler Giannis Dimakopoulos.

Een imposante Griek in de kleuren van Aris

Aris-speler Giannis Dimakopoulos. Foto: Henk Jan Dijks

Een telefoontje van Aris was voor de Griek Giannis Dimakopoulos een geschenk. Tien maanden lang speelde hij geen officieel basketbalduel, maar die tijd is voorbij. ,,Zó lang je passie én beroep niet kunnen uitoefenen is een mentale kwelling.”

Na een onderbreking van ruim drie maanden hervat Aris vanavond het seizoen, dat weer vanaf nul begint. Op bezoek bij Den Haag maakt Giannis Dimakopoulos zijn debuut in de formatie van coach Ferried Naciri. De Leeuwarder basketbalclub moest na het plotselinge vertrek van Thomas Smallwood op zoek naar een vervanger en die heeft ze inmiddels gevonden. ,,Ik moest dringend weg uit Griekenland en ben blij om hier weer te kunnen spelen.”

Hij is een imposante verschijning met een lengte van 2,18 meter en een woeste baard op zijn gezicht. Maar achter deze ruige uitstraling gaan fonkelende ogen schuil. Pretoogjes. Dimakopoulos (26) steekt zijn blijdschap niet onder stoelen of banken. ,,Tien maanden niet spelen. Weet je hoe lang dat is? Ik maakte zondag in de oefenwedstrijd een score en kreeg echt weer vlinders in mijn buik. Ik heb het zo gemist.”

Giannis Antetokounmpo

Er is nog een andere Giannis uit Griekenland die goed is in basketbal: Giannis Antetokounmpo. Een van de grootste sterren in de NBA en al twee seizoenen op rij de waardevolste speler in de beroemdste basketbalcompetitie op aarde. Opgegroeid op de straten van Athene, constant op zoek naar een manier om de dag weer door te komen. Inmiddels verdient hij 27 miljoen dollar per jaar als speler van Milwaukee. Het is een bekend succesverhaal van de Griekse basketballer.

De Giannis van Aris hoefde niet op straat te leven. ,,Gelukkig niet”, klinkt het met een lach. Dimakopoulos komt uit een gezin in de Griekse middenklasse. Zijn vader (2,07 meter lang) en moeder (1,82 meter lang) konden prima rondkomen in Patras, de derde stad van het land. Daar waar Dimakopoulos werd geboren en getogen. Het basketbal was voorbestemd voor hem. ,,Mijn vader was profbasketballer in Griekenand en later coach. Ik stond al op de vloer toen ik net kon lopen.”

Diploma

Dimakopoulos kwam al snel in de jeugdopleiding van de Europese topclub Panathinaikos terecht. Op zijn zeventiende kon hij zijn eerste profcontract tekenen, maar hij koos ervoor om naar de Verenigde Staten af te reizen en voor een high school uit te komen. ,,Mijn vader moest stoppen wegens een blessure en had geen opleiding waar hij op terug kon vallen. Daarom vond ik het belangrijk om wel mijn diploma te halen.”

Van Griekenland reisde hij naar de wereld vol glitter en glamour van Los Angeles. ,,Maar waar ik woonde was er bepaald geen glitter en glamour”, vertelde Dimakopoulos. Los Angeles is samen met Chicago de ‘hoofdstad van de bendes’ in de Verenigde Staten. ,,Ik woonde in Pasadena en ging naar school in Chinatown.” Pasadena was een rood gebied, waar de bende genaamd de ‘bloods’ de baas zijn op straat. Chinatown was het gebied van de blauw gekleurde bende genaamd de ‘crips ‘.

,,Drie keer per week moest ik al om half zes in de ochtend trainen op school en dus van een rood naar een blauw gebied reizen. Dan zijn de straten van Los Angeles echt geen pretje. Veel daklozen die slapen op straat en veel gewapende bendeleden. Een paar keer werd ik gestopt door jongens, wanneer ik in mijn blauwe Griekse shirt over straat liep. Maar het woord ‘Griekenland’ zagen ze pas als ze me aanspraken. Na een tweede keer heb ik besloten dat het verstandiger was om het shirt in de kast te laten liggen.”

Kobe Bryant

In zijn tijd als leerling op een high school en daarna op de Universiteit van Californië als student sociale wetenschap en menselijk gedrag ging Dimakopoulos door met basketballen. Ook op momenten voor zonsopkomst was de Griek te vinden in de sporthal om te trainen voordat de colleges begonnen. Daar deed hij onvergetelijke ervaringen op, want niet alleen studenten konden gebruik maken van de sportfaciliteiten. Ook Kobe Bryant, de voormalig sterspeler van de Los Angeles Lakers die een jaar geleden omkwam bij een tragisch ongeval, was er geregeld te vinden.

,,We kwamen eens op een ochtend aan bij de hal en zagen er al licht branden. We dachten eerst dat iemand het was vergeten uit te zetten, maar toen hoorden we geluiden uit de zaal komen. Was Kobe daar bezig. Al om vier uur in de ochtend was hij begonnen, samen met de assistent-trainer van de universiteit. Beiden waren kletsnat van het zweet, zo hard en fanatiek ging het eraan toe.”

Het veranderde de instelling van Dimakopoulos drastisch. ,,Ik was een gedisciplineerde speler die er hard voor werkte, maar om Kobe daar zo bezig te zien werkte inspirerend. Vergeet niet dat zijn hoogtijdagen al voorbij waren. Het was 2014/2015, hij was al 36 jaar oud en had al vijf keer de NBA-titel gewonnen. Maar hij ging tekeer alsof het zijn eerste training was. We herinneren ons allemaal die winnende schoten in de volle arena’s, maar het zijn honderdduizend ballen die hij in lege sporthallen als deze heeft geschoten die die gamewinners mogelijk maakten.”

Ineens hoorden we geluid in de zaal. Bleek dat Kobe al vanaf vier uur in de ochtend bezig was

Voor Dimakopoulos, die in zijn collegetijd ook oefenwedstrijden speelde tegen NBA-spelers als LaMarcus Aldridge (San Antonio Spurs) en Klay Thompson (Golden State Warriors), bleef een avontuur in de NBA uit. Hij keerde in 2017 terug naar zijn thuisland en is sindsdien bezig aan een Europese carrière. Die voerde hem van Panonios, Baskonia, Apollon Patras en AEL Limassol naar Leeuwarden. ,,Ze nemen het er niet zo nauw met het coronavirus in relatie met de sport en dat frustreerde me. Bij Limassol waren de omstandigheden ook niet ideaal. Het kwam meerdere keren voor dat we de avond voor de wedstrijd ons hotel werden uitgezet, omdat er problemen waren met de bank. Daar ben je snel klaar mee.”

En toen kwam Aris. Een club die, ondanks een Grieks klinkende naam, geen belletje deed rinkelen bij Dimakopoulos. ,,Maar ik zag het als een mooie kans op een nieuw avontuur en na gesprekken met de club werd ik enthousiast. Ik kijk er echt naar uit om mijn steentje bij te dragen hier en om weer te spelen. Sinds maart heb ik geen officieel duel meer gespeeld. En zó lang je passie én beroep niet uit kunnen oefenen is echt een mentale kwelling.”