Boven mijn bed wilde ik geen foto van Cambuurspelers Thijs Houwing en Chima Onyeike, maar wel van de onverschrokken Peter R. de Vries | Column

Ik ben nooit een ‘poster-jongen’ geweest. Waar vriendjes van mij ’s ochtends wakker werden met een foto van Ruud van Nistelrooij of Ronaldinho boven hun bed, bleef de muur bij mij kaal tijdens mijn kinderjaren. Misschien ergens ook wel logisch, want een plaat van Thijs Houwing of Chima Onyeike prik je zelfs als jonge Cambuurfan bepaald niet vol trots in het behang.

Peter R. de Vries in het decor van zijn eigen misdaadprogramma in 2002.

Peter R. de Vries in het decor van zijn eigen misdaadprogramma in 2002. Foto: ANP

Maar als er dan toch een poster had moeten hangen, dan was dat wat mij betreft ook geen afbeelding van een voetballer geweest. Nee, ik was namelijk ‘fan’ van iemand anders. Een man tegen wie ik als verlegen jongetje enorm opkeek als hij op televisie verscheen. Vol zelfvertrouwen keek hij elke zondag in de camera, zonder angst ging hij in zijn eigen programma de confrontatie aan met schurken en ook verbaal stond hij altijd weer zijn mannetje.

Nieuws

Meest gelezen