Boven mijn bed wilde ik geen foto van Cambuurspelers Thijs Houwing en Chima Onyeike, maar wel van de onverschrokken Peter R. de Vries | Column

Ik ben nooit een ‘poster-jongen’ geweest. Waar vriendjes van mij ’s ochtends wakker werden met een foto van Ruud van Nistelrooij of Ronaldinho boven hun bed, bleef de muur bij mij kaal tijdens mijn kinderjaren. Misschien ergens ook wel logisch, want een plaat van Thijs Houwing of Chima Onyeike prik je zelfs als jonge Cambuurfan bepaald niet vol trots in het behang.

Peter R. de Vries in het decor van zijn eigen misdaadprogramma in 2002.

Peter R. de Vries in het decor van zijn eigen misdaadprogramma in 2002. Foto: ANP

Maar als er dan toch een poster had moeten hangen, dan was dat wat mij betreft ook geen afbeelding van een voetballer geweest. Nee, ik was namelijk ‘fan’ van iemand anders. Een man tegen wie ik als verlegen jongetje enorm opkeek als hij op televisie verscheen. Vol zelfvertrouwen keek hij elke zondag in de camera, zonder angst ging hij in zijn eigen programma de confrontatie aan met schurken en ook verbaal stond hij altijd weer zijn mannetje.

‘Hij’ was Peter R. de Vries en de afgelopen twee weken dacht ik vooral aan hem. Waar ik normaal gesproken enorm uitgekeken zou hebben naar de Olympische Spelen van Tokio of de start van de voorbereiding van SC Cambuur, gingen mijn gedachten vooral uit naar wat er op dinsdagavond 6 juli gebeurde en het vreselijke nieuws dat negen dagen later bekend werd. Nog altijd kan ik niet geloven dat Peter R. niet meer leeft en dat hij het slachtoffer geworden is van een aanslag.

Vaste kijker

Als vaste kijker van zijn misdaadprogramma schakelde ik tot 2012 steevast naar SBS6 op zondagavond. En aangezien Peter R. in de jaren daarna in bijna iedere talkshow opdook, behoorde hij zo’n beetje tot het meubilair van de huiskamer. Onbewust lette ik altijd wat beter op als zijn ietwat nasale stemgeluid door de luidsprekers van de beeldbuis kwam. Om zo goed te kunnen horen wat De Vries ergens van vond.

Het stemgeluid van Peter R. was jaren eerder nog reden voor mij om razendsnel naar boven te vluchten en anderhalf uur lang niet naar beneden te komen. Alleen al het intro van zijn programma, de voice-over van Arend Langenberg en de gespeelde reconstructies joegen mij als jochie de stuipen op het lijf.

Bewondering

Later verdween de angst en volgde vooral de bewondering voor zijn vastberadenheid, zijn onverschrokken karakter en het succes dat hij als journalist had in de strijd tegen onrecht. Dankzij hem schreef ik in groep 8 zelfs vol overtuiging het o zo moeilijke woord ‘rechercheur’ foutloos op het briefje met daarop de vraag wat ik later wilde worden.

Nooit had ik kunnen (of willen) bedenken dat mijn herinneringen aan De Vries nu worden gedomineerd door zijn zo plotselinge dood. De man die decennialang vocht tegen onrecht en mensen bijstond die dat was aangedaan, is 6 juli zelf het slachtoffer geworden van het ergste onrecht dat een mens aangedaan kan worden: zijn leven is hem ontnomen door een medemens.

Reageren? Mail dan naar sport@frieschdagblad.nl