In Washington Post beschuldigde shorttrackcoach Wilma Boomstra: Vrolijk, fel, maar niet ‘grensoverschrijdend’

Toen Wilma Boomstra (50) vorige zomer in The Washington Post beschuldigd werd van grensoverschrijdend gedrag ging er een schok door de shorttrackwereld. ,,Het was een eenzijdig verhaal”, stelt de geboren Friezin driekwart jaar later.

Wilma Boomstra, coach van het Amerikaanse shorttrackteam.

Wilma Boomstra, coach van het Amerikaanse shorttrackteam. Foto: Jan de Groen

Na een reis van bijna achttien uur arriveerde Wilma Boomstra zondag in Dordrecht, waar ze komend weekeinde de Amerikaanse ploeg tijdens de WK shorttrack begeleidt. Het is pas de eerste keer sinds februari vorig jaar dat de in Sint Jacobiparochie geboren coach voet op Nederlandse bodem zet. ,,En dus ben ik ontzettend blij om hier te zijn.”

De reden? Corona. Zoals het virus alles veranderd heeft sinds de sportwereld een jaar geleden plat werd gelegd door de uitbraak van de pandemie. Anders dan in Nederland moeten Boomstra’s atleten in Salt Lake City naast leven ook trainen met een mondkapje voor het gezicht en waren relays tot oktober uit den boze. ,,Daarom konden we lange tijd heel weinig doen.”

Inmiddels zijn er door versoepelingen in de staat Utah – waar het nationale teamcentrum gevestigd is – ,,gelukkig” geen trainingtechnische beperkingen meer, behalve het verplichte mondkapje dan. ,,Maar daar wen je ook wel weer aan”, zegt Boomstra, die op haar 23e in het kielzog van de toenmalige bondscoach Jeroen Otter naar de Verenigde Staten toog.

Successen

Daar groeide de goedlachse Bildtse uit tot een van ’s werelds meest gerespecteerde shorttracktrainers. Ze nam na een dienstverband bij de bond een club over in Los Angeles, boekte met haar pupillen grote successen en stond uiteindelijk ook aan de basis van de carrières van olympische medaillewinnaars zoals J.R. Celski en Eddy Alvarez, die beiden hun opleiding bij Boomstra genoten.

De terugkeer naar Nederland in 2015 (om bij RTC Midden een groep shorttracktalenten uit Noord-Holland, Tilburg en Utrecht te trainen) voelde goed, maar was tijdelijk, weet Boomstra intussen. ,,Want toen ik drie jaar later een aanbod kreeg om hoofdcoach van de Amerikaanse ploeg te worden, heb ik besloten dat te doen. Het was moeilijk om de kids met wie ik gewerkt had – zoals de gebroeders Melle en Jens van ’t Wout – achter te laten, maar ik ben nu eenmaal niet alleen. Mijn zoon, een basketballer, wilde terug naar zijn roots, mijn dochter was er al en zelf miste ik LA ook.”

Daardoor was de keuze uiteindelijk snel gemaakt. Het plan om elke maand drie weken voor het werk in Salt Lake City te zijn en eentje bij haar kinderen, werkte aanvankelijk goed. ,,Maar toen kwam corona”, zegt Boomstra, die pardoes niet meer zo vaak op en neer kon vliegen.

De enige manier om beter te worden is naast het goede ook de slechte dingen kunnen horen

Omdat de oudere generatie Amerikaanse shorttrackers net gestopt was, kreeg Boomstra een piepjong team onder haar hoede. ,,In grote short-tracklanden was het een opleidingsploeg geweest”, verduidelijkt ze. ,,Je moet het als coach doen met de atleten die je hebt en dat is ook helemaal niet erg. We zijn gewoon opnieuw begonnen.”

Die wederopbouw gaat best goed, vindt Boomstra. Toch kwam er halverwege vorig jaar een kink in de kabel. Verschillende schaatsers van de nationale ploeg beschuldigden hun coach in The Washington Post van grensoverschrijdend gedrag. Twee van hen dienden bij de bond een klacht in vanwege mentale en emotionele mishandeling, anderen gaven tijdens interviews met de krant aan dat Boomstra haar boekje te buiten was gegaan.

Waar ze er destijds voor koos, samen met bondsdirecteur Ted Morris, het bij een korte verklaring te houden en ‘gewoon’ bondscoach bleef, wil Boomstra nu wel praten over wat er in haar ogen gebeurd is. ,,Het was gewoon een eenzijdig verhaal”, doelt ze op het artikel waarin de inmiddels gestopte Thomas Hong geciteerd wordt.

Talentvol

,,Hij was een van de weinige teamleden die de vorige generatie nog mee hadden gemaakt en ontzettend talentvol”, blikt Boomstra terug. ,,Daarom wist ik ook niet wat ik hoorde toen ik in april 2019 vlak voordat we weer zouden beginnen met trainen een telefoontje van hem kreeg. Thomas zei dat hij wilde stoppen om te gaan studeren en dichterbij zijn familie te kunnen zijn, die aan de aan de andere kant van het land woonde. That’s fine, antwoordde ik. Maar omdat het nog maar zo kort was tot de volgende Olympische Spelen, hebben mijn baas, Apolo Ohno en ik hem toch van gedachten laten veranderen. Hadden we nooit moeten doen.”

We're gearing up for ST World Champs with some tips from our National Team Coach Wilma Boomstra!

For the second part in a 3️⃣ part series, we are focusing on the right foot hold

Click the link for the full video ⬇️ https://t.co/qhmwqwa6kv pic.twitter.com/BRt1OeyJgS

— US Speedskating (@USSpeedskating) March 4, 2021

Want met het overhalen van Hong begon de ellende, weet Boomstra nu. ,,Het pakte helemaal verkeerd uit. Als je ergens bent waar je eigenlijk niet wilt zijn, ontstaat er een negatieve sfeer. En die droeg Thomas door zijn gedrag over naar anderen in het team, omdat hij qua talent en techniek de beste was en iedereen naar hem opkeek. Toen de jongere ploeggenoten het goed deden en zijn prestaties tegenvielen, kon hij dat niet hebben.”

Excuses zoeken

Waar Hong in het bewuste artikel stelt dagenlang door Boomstra genegeerd te zijn, sloot hij zich volgens haar juist zelf van het team af. ,,Bovendien moet je als atleet ook gecoacht willen worden. De enige manier om beter te worden is naast al het goede ook de slechte dingen kunnen horen en er iets mee doen. In plaats daarvan gebruikte hij anderen als excuus voor zijn mindere races.”

En de overige shorttrackers die in de krant hun ongenoegen zouden hebben geuit? ,,De meesten zaten helemaal niet in het nationale team”, benadrukt Boomstra. ,,Het waren gewoon clubschaatsers, die ik vanwege het Amerikaanse kwalificatiesysteem wél mee moest nemen, maar niet het niveau hadden voor een World Cup. Als je dat dan tegen hen zegt, ben je meteen de slechterik. Terwijl ik alleen eerlijk probeer te zijn.”

,,Weet je wat ik het gekke vind?”, zegt Boomstra halverwege het interview. ,,Mijn manier van coachen is over het algemeen juist superpositief. Ik hecht veel waarde aan de relatie tot de atleten en heb daar in mijn carrière ook nooit problemen mee gehad.”

Steun

Terugkijkend waren de weken na de publicatie vervelend. ,,Maar het feit dat mijn baas en de bond me voor 100 procent steunden, scheelde een hoop. Doordat zij achter me stonden, kon ik gewoon mijn werk blijven doen. Of ik de journalist die het artikel geschreven heeft nog gesproken heb? Nee. Ik weet hoe het zit en de mensen om me heen ook. Wat anderen daar dan van vinden, moeten zij weten.”

Op weg naar de WK, die vandaag beginnen, heeft Boomstra wel andere dingen aan haar hoofd. Omdat twee shorttrackers vanwege corona niet wilden reizen en een ander paspoortproblemen had, is ze met twee onervaren relayteams naar Dordrecht gekomen. ,,Maar bij het individuele toernooi verwacht ik veel van Kristen Santos, die heel goed rijdt op dit moment. En anders kan Corinne Stoddard misschien wel voor een verrassing zorgen. Vorig jaar won ze nog twee medailles bij de WK junioren.”

Nieuws

Meest gelezen