Joe Rodon, voetballer van Wales, confronteerde zichzelf als puber elke dag met zijn grootste teleurstelling

In de rubriek EKsklusyf werpt het Friesch Dagblad elke dag licht op een persoon van een deelnemend land aan het Europees kampioenschap voetbal. Vandaag op Joe Rodon, speler van Wales, die een brief met een afwijzing op zijn slaapkamerdeur plakte. Ter motivatie.

Joe Rodon (l) in duel met de Italiaan Andrea Belotti.

Joe Rodon (l) in duel met de Italiaan Andrea Belotti. Foto: ANP

Omgaan met teleurstelling is een belangrijk aspect in het bestaan van een profvoetballer. Want in de voetballerij kan er doorgaans maar één de winnaar zijn en zijn er ieder jaar aanzienlijk meer mensen teleurgesteld dan in een jubelstemming.

Als Joe Rodon vijftien jaar is en nog droomt van een carrière als prof, moet hij zijn eerste grote teleurstelling slikken. Maar waar sommigen in de teleurstelling blijven hangen, gebruikt de Welshman het als motivatie.

Het is 2013 als Rodon, jeugdspeler van Swansea City, op nieuws wacht van de voetbalbond van Wales. Als in zijn ouderlijk huis dan eindelijk die langverwachte brief op de deurmat valt, zijn er twee opties. Of hij is geselecteerd voor Wales Onder-16, of hij is afgevallen. Zenuwachtig scheurt hij de envelop open.

Sportieve familie

Rodon, geboren in Llangyfelach, komt uit een sportieve familie. Zijn opa Peter voetbalde voor Bradford, zijn oom Chris voor Brighton & Hove Albion en zijn oudere broer Sam speelde net als Joe in de opleiding van Swansea City. Zijn vader Keri was basketbalinternational voor Wales. Dat schiep bij voorbaat al verwachtingen voor de jongste telg van het gezin Rodon.

Op school speelde Joe Rodon rugby en hij werd er beresterk door. Voetballen was echter zijn grootste passie. Op de lagere school werd hij opgenomen in het voetbalteam, waarna zijn vader Keri er de coach werd. In tien wedstrijden scoorde Rodon liefst 49 keer. Zo kwam hij, net als zijn oudere broer, in de jeugdopleiding van Swansea City terecht.

Zijn broer redde het niet. Hij had niet de vereiste toewijding die nodig is om het te maken als prof en ging liever leuke dingen doen met zijn vrienden dan trainen. Joe had het omgekeerde van Sam. Al op zijn zesde wilde hij maar één ding: spelen voor Swansea. En toen hem op de middelbare school werd gevraagd wat hij wilde worden na zijn school, was het antwoord steevast ‘profvoetballer’.

Maken of breken

Die wens maakt het in 2013 zo spannend voor Rodon om de envelop te openen. Want de inhoud kan hem maken of breken. Zo voelt dat voor een vijftienjarige voetballer met een droom. Die valt even in duigen bij het lezen van de brief. De mededeling is kort, maar krachtig. Niet geselecteerd, zo luidt het oordeel.

Die komt aan, maar Rodon laat zien uit het juiste hout gesneden te zijn. Dat kan ook bijna niet anders als kind in zo’n sportieve familie. Bij het gros van de gezinnen zou de brief in de prullenbak zijn beland, maar Rodon verzint iets anders. Hij pakt de brief en plakt deze op de deur van zijn slaapkamer.

Elke dag dat hij van bed komt, wordt hij geconfronteerd met het slechte nieuws. Het hangt tenslotte pontificaal in zijn zicht, elke keer als hij de deur opent om naar buiten te gaan. Maar het is voor Rodon de spreekwoordelijke stok achter de deur. Het is het bewijs dat hij nog harder moet werken om zijn doel te bereiken.

Opnieuw een brief

Een jaar later valt er opnieuw een brief op de deurmat. Weer is de afzender de Welshe voetbalbond FAW. Ditmaal betreft het een mogelijke uitnodiging voor de Onder-17 en nu zit er wel goed nieuws verpakt in de envelop. Het is een overwinning op zichzelf.

Hij haalt, via een verhuur aan Cheltenham, uiteindelijk het eerste van Swansea. In september 2019 debuteert hij voor Wales. Een jaar later haalt José Mourinho hem naar Tottenham Hotspur. Hij ziet in hem de opvolger van Jan Vertonghen, die naar Benfica is gegaan. Een vaste basisspeler is hij nog niet in Londen, maar Rodon weet wat hem te doen staat. Allemaal door die brief van de Welshe bond in 2013.