Sebastian Larsson, middenvelder van Zweden, profiteert nog altijd van de lessen van Dennis Bergkamp en Thierry Henry bij Arsenal

In de rubriek EKsklusyf werpt het Friesch Dagblad elke dag licht op een persoon van een deelnemend land aan het Europees kampioenschap voetbal. Vandaag op de Zweed die nog samenspeelde met Dennis Bergkamp.

Aanvoerder Sebastian Larsson van Zweden tijdens het duel met Polen van woensdag.

Aanvoerder Sebastian Larsson van Zweden tijdens het duel met Polen van woensdag. Foto: AFP

Thierry Henry, Cesc Fàbregas, Fredrik Ljungberg, Patrick Vieira en de Nederlanders Dennis Bergkamp en Robin van Persie. Voetbalkenners weten dan meteen dat deze spelers deel uitmaakten van een geweldig Arsenal, dat aan het begin van deze eeuw wordt beschouwd als een van de beste voetbalteams op de wereld. Tussen al deze supersterren loopt een supertalent genaamd Sebastian Larsson. Hij groeit op met de besten van de wereld.

Zenuwachtig kijkt hij om zich heen. Daar zit hij dan. Negentien jaar oud en in een kleedkamer vol grote namen. Henry doet zijn aanvoerdersband om, Kolo Touré strikt zijn veters en José Antonia Reyes klakt met zijn noppen op de ondergrond. Van Persie trekt zijn trainingspak aan om op de bank plaats te nemen. Bergkamp en Vieira ontbreken vandaag op deze zevende dag van december in het jaar 2005 wegens een blessure. Larsson neemt vandaag de positie in van de Franse middenvelder. Geen eenvoudige taak.

Owusu-Abeyie

Drie jaar eerder is hij overgekomen vanuit Zweden. Arsenal pikt de jeugdspeler op bij IFK Eskilstuna en ziet in hem een speler voor de toekomst. Een grote stap voor een puber, maar zijn droom in de Premier League te spelen komt daardoor wel een stuk dichterbij. Een van zijn ploeggenoten in de jeugd is een jonge Amsterdammer, die is overgekomen van Ajax. Inmiddels is hij actief als rapper onder de naam Blow, in die tijd was hij die vliegensvlugge rechtsbuiten genaamd Quincy Owusu-Abeyie.

Doorbreken in een elftal vol supersterren. Dan moet je wel bijna Lionel Messi heten om dat te presteren. Maar met een manager als Arsène Wenger weet je als jonge speler dat je altijd wel een kans krijgt, als je hard werkt en goede dingen laat zien. En vandaag is de dag. Natuurlijk heeft hij een jaar eerder zijn debuut al gemaakt in de EFL Cup, maar dat is een toernooi waarin basisspelers rust krijgen van de trainer. Dit is andere koek.

Miljoenenbal

Want dit is een avond die anders is. Dit is een gala. Een miljoenenbal genaamd de Champions League. Zijn droom om in de Premier League te spelen moet nog uitkomen, maar op 7 december 2005 wacht in Amsterdam zijn eerste basisplaats met de grote jongens. Op bezoek in het stadion dat vandaag de dag door het leven gaat als Johan Cruijff ArenA. Ajax is de tegenstander.

Arsenal is al groepswinnaar, dus als er een moment is om jongens de kans te geven dan is het nu. Als controlerende middenvelder mag hij vanavond de duels uitvechten met een ander jong talent genaamd Wesley Sneijder. Exponent van de Amsterdamse jeugdopleiding en de man die anderhalf jaar eerder Nederland naar het EK van 2004 schoot in een magistraal optreden tegen Schotland.

Larsson maakt de hele negentig minuten vol in een duel waar niet lang over wordt nagepraat. De brilstand van 0-0 siert om half elf in de avond het scorebord. Hoogtepunt? De door Maarten Stekelenburg gestopte strafschop van Thierry Henry.

Twaalf seizoenen

Het zal de enige Champions League-wedstrijd zijn die Larsson ooit speelt. Van een doorbraak bij Arsenal zal het niet komen. Maar dat is geen schande, weet hij. In 2006 wordt hij verhuurd aan Birmingham City, dat hem in 2007 definitief vastlegt. De daaropvolgende twaalf seizoenen zal hij in Engeland spelen om in 2018, zeventien jaar na zijn vertrek uit Zweden, terug te keren naar zijn geboorteland. Als speler van AIK uit Solna en als aanvoerder van Zweden reist hij dit jaar door Europa tijdens het EK. Winnaar in een poule met Spanje. Niet slecht.

Nooit vergeet hij de lessen die hij leerde bij Arsenal. Op het trainingsveld met Bergkamp, Henry en alle andere grootheden leerde hij veel. ,,Het was geweldig om mijn carrière te beginnen met de beste spelers van de wereld als teamgenoot. Ik wilde geen bal verpesten die naar Henry of Bergkamp ging. Ik wilde ze altijd perfect aanspelen. Hun mentaliteit, werklust en kwaliteit heb ik altijd als voorbeeld genomen. Als ik nu terugkijk op die tijd en zie waar ik nu staat, was die tijd perfect voor mij.”