Na vijftien jaar weer zaterdagochtendgeluk

Michel Boerebach verloor in 2003 bij een ongeluk zijn zoontjes Lesley (12) en Sven (9). De ex-profvoetballer van Go Ahead Eagles, Roda JC, PSV en FC Twente raakte door het drama in grote problemen, maar kroop dankzij de hulp van vrienden en familie uit de zelfbenoemde hel. Over dat proces gaat het boek ‘Hoi papa, de herrijzenis van Michel Boerebach.’ Schrijver Eddy van der Ley over de totstandkoming van een bijzonder boek.

Sven (links) en Lesley Boerebach.

Sven (links) en Lesley Boerebach.

Ik ken ex-profvoetballer Michel Boerebach (1963) ruim 25 jaar. In 1993 tekent hij een contract bij FC Twente, een club die ik als jonge freelance journalist volg voor het Algemeen Dagblad. Er ontstaat een prettig contact, met zelfspot en relativering als herkenningspunten. We wonen bij elkaar in de wijk: Helmerhoek, in Enschede. Omdat je een voetballer in die tijd nog thuis bezoekt voor een interview, leer ik in de loop der jaren ook zijn piepjonge zoontjes Lesley en Sven kennen, zij het oppervlakkig.

We treffen elkaar weleens bij de McDonald’s. Zijn en mijn kinderen samen in de ballenbak: het is dolle pret, in een wereld van zorgeloosheid. Ik werk ook bij de Twentsche Courant. Daar krijgt Michel de kans aan het vak te proeven. Soms begeleid ik hem bij een wedstrijd en maakt hij een schaduwverslag. ‘Maar zulke mooie en moeilijke woorden als jij gebruik ik niet, hoor’, zegt hij steevast.

Schok in de voetbalwereld

Na zijn periode in Twente verhuist Michel naar Lelystad en verwatert het contact. Eind juli 2003 krijgt ik hem weer op de radar. De aanleiding is een vreselijke. Het bericht dat Lesley (12) en Sven (9) om het leven zijn gekomen bij een auto-ongeluk in de Flevopolder, zorgt voor een schok in de voetbalwereld en ver daarbuiten.

Vol ongeloof stuur ik hem een bericht van troost, zoals zoveel mensen dat doen. Meer toenadering zoek ik niet; dat is voorbehouden aan anderen, die dichter bij hem staan, vind ik. Twee jaar later lees ik het boek Nooit meer zaterdag, dat Michel met Trouw-journalist Rob Pietersen maakt over het ongeluk, de jongens en de desastreuze gevolgen voor zijn persoonlijke leven. Ronduit indrukwekkend, maar ook donker en destructief. Je vraagt je bij het lezen af: zal hij ooit nog iets van oprechte vreugde ontlenen aan het aardse bestaan?

In de jaren erna krijg ik weer veelvuldig contact met Michel. Hij schrijft een vaste column voor de site Twentesport.com, waarvan ik mede-hoofdredacteur ben. Elke zondag redigeer ik zijn stukje, dat hij vaak met liefde en zorg wijdt aan zijn twee jongens. In 2007 signaleer ik een piek in zijn vaak sombere gemoedstoestand, als vriendin Angela hem een zoon schenkt, Lyns. Maar ook in de jaren erna blijft hij worstelen met de oneerlijkheid van het lot.

We zijn bijna vijftien jaar verder en het is gelukkig weer zaterdag. Dankzij Lyns. De situatie is anders nu, veel positiever

In de lente van 2019 vraagt Michel me of ik een boek wil schrijven. Met hem. Over hem.

We spreken af.

‘Ik speel nog steeds met de gedachte een boek uit te geven.’

‘Maar je hebt al een boek. Nooit meer zaterdag, uit 2005.’

‘Weet ik, maar dat is het juist. We zijn bijna vijftien jaar verder en het is gelukkig weer zaterdag. Dankzij Lyns. De situatie is anders nu, veel positiever.’

‘Dat is prachtig om te horen. Waar moet het boek dan over gaan?’

‘Over mensen. Over al die mensen die mij hebben geholpen. Om uit de hel te komen.’

‘Een soort eerbetoon?’

‘Ja! Aan de jongens. Aan mijn broer, die onlangs op 52-jarige leeftijd is overleden. En aan de mensen die me hebben gesteund.’

‘Ter inspiratie van lotgenoten?’

‘Zeker. En voor andere mensen die het moeilijk hebben. Ik wil niet te wijsneuzig klinken, maar het moet een boek met een boodschap worden. Dat er altijd hoop is, hoe diep je ook komt te zitten. Als je het maar samen doet. Want alle beetjes helpen, daar ben ik wel achter.’

‘Het moet wel een totaal ander boek worden dan Nooit meer zaterdag. Ook geen biografie. Daar ben je als voetballer niet bekend genoeg voor.’

‘Lekker dan.’

‘Moeten we het boek niet maken mét de mensen die je gesteund hebben? Aan de hand van pakweg tien thema’s?’

‘Dat lijkt me wel wat. Maar hoe?’

‘Wat dacht je van een soort roadtrip?’

‘Een roadtrip?’

‘Wat ik ermee bedoel: we pakken de auto en zoeken overal in het land de mensen op die belangrijk voor je zijn geweest.’

‘Dat lijkt me een goed idee. Maar: zitten die mensen wel op Michel Boerebach te wachten?’

‘Als zij belangrijk voor jou zijn geweest, zal het andersom toch ook het geval zijn?’

‘Dat hoop ik dan maar. Bel jij dan voor de afspraken? Daar ben ik niet zo van.’

‘Ik bel wel.’

‘En hoe doen we dat met die gesprekken?’

‘Nou, die laten we gewoon gebeuren. Puur natuur.’

‘Maar ik ben niet zo’n prater.’

‘Weet ik, maar met die mensen is het vertrouwd, lijkt me. Daar komen zeker mooie gesprekken mee op gang. Ik ben er steeds bij, als een vlieg aan de wand. Schrijf mee.’

‘Ga je dan mooie en moeilijke woorden gebruiken?’

‘Dat is niet de insteek. Ik probeer de gesprekken zo letterlijk mogelijk op te tekenen. En zal korte tussenzinnetjes gebruiken, om dingen te verduidelijken.’

‘Lijkt me prima. Ik hoop wel dat de mensen eerlijk tegen me zijn. En niet gaan slijmen.’

‘Want?’

‘Nou, ik ben ook geen heilige. Heb veel fouten gemaakt. Ik wil geen zielig verhaal, geen medelijden, geen loftrompetjes.’

‘We gaan het zien. Nog één ding. Gaat het ook een voetbalboek worden?’

‘Kan niet anders. Ik heb als voetballer en assistent-trainer het nodige meegemaakt. Er zullen zeker grappige en verrassende anekdotes aan de orde komen.’

‘Ik ben benieuwd. Na afloop kijken we dan wat die gesprekken je hebben gebracht, goed? Maken we daar de epiloog van.’

‘Epiloog?’

‘Het slotwoord.’

‘Oh oké.’

De deal is beklonken. We gaan voor een boek. Met een ferme handdruk nemen we afscheid.

Bij het weglopen zegt Michel: ‘Weet je wat zo mooi is?’

‘Nou?’

‘Ik kan weer intens genieten van de kleine dingen in het leven. Alleen van de begroeting door Lyns krijg ik soms al kippenvel.’

‘Wat zegt hij dan?’

‘Hoi papa.’

Vadergevoel

Vijf maanden later komt Michel zelf met de titel voor het boek op de proppen. ‘Het moet ‘Hoi papa’ worden’, zegt hij. ‘Het lijkt klein en eenvoudig, maar het is voor mij o zo betekenisvol. Lesley en Sven zeiden het ook, nu doet Lyns het. Als hij die woorden uitspreekt, voel ik me echt weer een vader.’

Tijdens de roadtrip gaat het vaak over vaderschap, maar ook over vriendschap. De dialogen die zich ontspinnen zijn – in willekeurige volgorde – oprecht, mooi, rijk, rauw, confronterend, hoopvol, humorvol en optimistisch. Daarbij is de zelfspot nooit ver weg.

Nu op @NPORadio1 : Michel Boerebach (midden). Samen met Eddy van der Ley schreef hij het boek Hoi Papa - over de zware tijd na het overlijden van zijn twee zoontjes. Kijk of luister mee op https://t.co/KcnGJ2dyi0 pic.twitter.com/fnrLnCCVET

— De Perstribune (@DePerstribune) November 24, 2019

Met levenspartner Angela, de moeder van Lyns, gaat het over nieuw vaderschap. Met René Eijkelkamp gaat het over eeuwige vriendschap. Met zijn idool Willem van Hanegem gaat het over de diepgewortelde liefde voor Feyenoord. Met columnist Hugo Borst over schrijven als medicijn voor het verdriet. Met ex-topvoetballer Wim Kieft over de strijd tegen de alcoholverslaving. Met mental coach Ben Middelkamp over de zelfdoding van diens zoon Koen en de effecten van mental coaching. Met voetballer Gersom Klok over de gezamenlijke droom met Lesley om de eredivisie te halen. Met ex-ploeggenoot Sander van den Berg over de helende werking van lol hebben en voetballen in een amateurelftal met vrienden. Met ex-keeper en -trainer Nico van Zoghel over de rol van vader(figuur). Met ex-voorzitter Edwin Mulder van Go Ahead Eagles over de betekenis van Go Ahead Eagles als houvast in kommervolle tijden.

Voor die laatste club is Michel 25 jaar actief geweest. Eerst als speler, later als assistent-trainer en scout. Ter afsluiting van de roadtrip staat hij erop twee ex-pupillen uit te nodigen voor de lunch. Het gaat om Geoffrey Knijnenburg (36) en Marnix Kolder (38). ‘Die gasten mogen niet ontbreken’, zegt hij.

Lesley was ik kwijt en ik hoopte zo vurig dat Sven het zou overleven. Maar dat bleek ijdele hoop, anders hadden die artsen het ook niet gevraagd

Het drietal praat over Sven, die slechts negen jaar is geworden. Toch leeft hij voort.

Michel: ‘Kort na het ongeluk, in het ziekenhuis, vroegen de artsen me of ze de hartklep van Sven mochten gebruiken voor orgaandonatie. Dat maakte me op dat moment hartstikke kwaad, omdat hij nog leefde.’

Geoffrey: ‘Heftig.’

Michel: ‘Precies. Lesley was ik kwijt en ik hoopte zo vurig dat Sven het zou overleven. Maar dat bleek ijdele hoop, anders hadden die artsen het ook niet gevraagd.’

Marnix: ‘Wie nam de beslissing?’

Michel: ‘Dat heb ik gedaan, omdat Dora – de moeder van de kinderen - zwaargewond was en nog buiten bewustzijn. Achteraf zijn we allebei blij dat het zo is gelopen. Sven was niet meer te redden en hij was een heel behulpzaam en vrijgevig ventje. Hij wilde altijd iedereen helpen.’

Geoffrey: ‘Dat heeft hij ook na zijn dood dus nog gedaan. Wat mooi.’

Marnix: ‘Weet je wie de hartklep heeft gekregen?’

Michel: ‘Dat hebben me ze later een keer verteld. Een eenjarig jongetje uit Duitsland.’

Geoffrey: ‘Ben je niet benieuwd hoe het met hem gaat?’

Michel: ‘Ergens wel. Hij is nu 17 jaar. Maar ze mogen mij geen informatie geven, uit privacy-overwegingen. Misschien is dat maar goed ook. Ik doe het met de wetenschap dat Sven het leven van een ander persoon heeft gered. En dat is mooi.’

Eddy van der Ley (Enschede, 1968) is schrijver, journalist, presentator en theatermaker. Hij runt zijn eigen mediabedrijf www.vanderleymedia.nl Van der Ley was 25 jaar verslaggever voor het Algemeen Dagblad. Hij volgde jarenlang sc Heerenveen op de voet. Eind 2017 scoorde hij een bestseller met ‘Niet zeiken, voetballen!’, over topscheidsrechter Bas Nijhuis. ‘Hoi papa, de herrijzenis van Michel Boerebach’ is overal online te verkrijgen en in de meeste boekwinkels. 240 pagina’s. Prijs: €19,99

Nieuws

menu