Dit artikel is vandaag gratis

Pake | Column Piet Jan Nauta

Piet Jan Nauta.

Een Fries van de puurste soort. Soms stug, soms koppig, maar een piepklein hart. Het liefst niet te veel op de voorgrond en het beste in vorm met een biertje in de voetbalkantine of op een familiefeest. Een echte winnaar die een bloedhekel had aan verliezen. Hij was loyaal, nooit bang om iemand de waarheid te vertellen en deed zich op moeilijke momenten altijd sterker voor dan vaak het geval was. Zeker op het einde. Ruwe bolster, blanke pit.

Lieve Matthijs.

Op het moment dat ik dit schrijf is het zaterdagavond 4 september. Ik zit aan de keukentafel bij je pake en beppe thuis op mijn vaste plek. Toen ik klein was, zat rechts van mij steevast je beppe en tegenover mij je pake. Schuin tegenover mij zat dan je oom Wietze Thijs. Ouders tussen ons in, zodat we vroeger tijdens het eten niet konden ouwehoeren met elkaar.

De stoel tegenover mij is nu leeg. Daar hoort pake te zitten, maar die ligt op bed in de woonkamer. Hij slaapt diep en wordt niet meer wakker. De laatste dagen zijn geen pretje geweest. Ondanks zijn doorzettingsvermogen leed hij pijn, had hij weinig kracht en de laatste paar maanden kon hij ons amper verstaan. Een goed gesprek voeren ging niet meer. Zijn ijzersterke geest heeft het uiteindelijk verloren van het lichaam, dat niet meer verder kon. Eindelijk heeft hij zijn rust gevonden.

Tegen de tijd dat jij dit kunt lezen, is je pake er al een hele poos niet meer. Daarom wilde ik mijn laatste sportcolumn gebruiken om je wat over hem te vertellen. Op dit moment ken je hem heel goed, want elke keer als we het huis hier binnenliepen riep je om ‘kake’. Die lag altijd trouw op je te wachten op zijn bed, dat nu al een jaar in de woonkamer staat. Jouw aanwezigheid gaf hem meer energie dan al zijn medicatie bij elkaar. En na een dikke tút ging hij met een glimlach slapen.

Het doet pijn om te weten dat jouw herinneringen aan hem zullen verdwijnen. Daarvoor ben je met nog geen anderhalf jaar te jong. Het doet ook pijn om te zien dat de man die zo genoot van het pake zijn, daar nog geen achttien maanden van heeft kunnen genieten. Maar weet wel dat hij dat wel volop heeft gedaan. Tot de laatste dag. We hebben de foto’s en video’s als bewijs.

Pake wilde nog zoveel zien. Lekker door Fryslân fietsen met beppe, met wie hij 48 jaar getrouwd was. Nog één keertje naar zijn HJSC op zaterdagmiddag en jou een keer zien voetballen op zaterdagochtend. Maar hij was ook zo nieuwsgierig naar je kleine zusje die in november geboren wordt. En al helemaal naar je eerste neefje, die we in die maand ook welkom mogen heten. Pake heeft er alles aan gedaan om het te halen, maar het was hem niet gegeven.

Pake was een Fries van de puurste soort. Soms stug, soms koppig, maar een piepklein hart. Niet te veel op de voorgrond en het beste in vorm met een biertje in het dorpshuis of op een familiefeest. Een echte winnaar die een bloedhekel had aan verliezen. Hij was loyaal, nooit bang om iemand de waarheid te vertellen en deed zich op moeilijke momenten altijd sterker voor dan vaak het geval was. Zeker op het einde. Ruwe bolster, blanke pit. Pake ten voeten uit.

Als je meer wilt weten, tik me dan straks na het lezen maar even op mijn schouder. En vraag je zusje ook mee. Dan vertel ik jullie alles over die kwajongen, voetballer, man, vader, vriend en pake: Piet Nauta. Ik kijk uit naar die dag.

Reageren? Stuur dan een mail naar sport@frieschdagblad.nl