Een poort gaat na anderhalf jaar weer open, een deur doe ik na bijna vijf prachtige jaren achter mij dicht | Column

Een bijzondere week staat mij te wachten. Een week vol gemengde gevoelens. Van enerzijds blijdschap dat ik na anderhalf jaar weer een poort kan binnenwandelen, maar anderzijds trek ik ook na bijna vijf prachtige jaren een deur achter mij dicht. Beide gebeurtenissen zorgen wel voor het boven komen drijven van allerlei mooie herinneringen.

Stoeltjes in het Cambuurstadion.

Stoeltjes in het Cambuurstadion. Foto: ANP

Zo wordt het zaterdagavond wel even wennen: dan loop ik namelijk voor het eerst de paar honderd meter van mijn woning naar het Cambuurstadion om een duel bij te wonen. Dezelfde route heb ik tot nu toe alleen afgelegd om boodschappen in te slaan en telkens weer keek ik weemoedig door de hekken naar de tribunes. Mijn vaste zitplaats bleef onzichtbaar, maar zal zaterdag voor het eerst sinds anderhalf jaar weer door mij worden ingenomen.

Wanneer ik de ‘poort’ van het stadion binnenloop, zal ik terugdenken aan vele bijzondere momenten die hier ‘liggen’. Aan de zware jaren waarin het voortbestaan van de club aan een zijden draadje hing, het spel niet om aan te gluren was en de tribunes alleen werden bevolkt door diehards met veel clubliefde. Ik zie voor me hoe mijn inmiddels overleden oma mij voor elk thuisduel een zakje vol snoep toestak en hoe koud ik het hier vaak had (zelfs met geitenwollen sokken aan mijn voeten).

Magisch

Maar ook denk ik aan de spanning van de play-offs die voor Cambuur steevast uitdraaiden op een mislukking, het middernachtelijke feest na de onverwachte titel in 2013 en twee prachtige seizoenen in de eredivisie. Hoewel het voetbal in al die jaren vaker matig dan goed was, bleef het bezoeken van een thuisduel voor mij altijd iets magisch.

Ik heb het flink gemist, want een wedstrijd was voor mij ook echt iets om naar uit te kijken. En dus zal ik zaterdag met een grote glimlach de trappen van de tribune oplopen en plaatsnemen op mijn vaalgele stoeltje. Dat zal ik doen in de wetenschap dat ik dan niet langer journalist ben van het Friesch Dagblad , want donderdag is mijn laatste werkdag bij deze krant. Na bijna vijf (hele mooie) jaren trek ik deze week voor het laatst de deur achter mij dicht.

Dicht op de emotie

Dat voelt zelfs een paar dagen van tevoren al gek, want wat heb ik het naar mijn zin gehad als journalist van het ‘FD’. Voor de sportredactie bezocht ik overal in Fryslân amateurvoetbalclubs, ging ik bijvoorbeeld op bezoek bij een kruisboogkampioenschap en zat ik op de tribune bij spannende duels van SC Cambuur en sc Heerenveen. Als sportliefhebber vond ik het fantastisch om dicht op de emotie te zitten en al die mooie verhalen op te mogen tekenen.

Maar na vele interviews, artikelen en columns voor het Friesch Dagblad is nu de finish voor mij in zicht. De deur gaat dicht, maar de mooie herinneringen blijven bestaan. Ik zal ze voor altijd koesteren.

Reageren? Mail dan naar sport@frieschdagblad.nl