Tweede plaats bij Alternatieve Eflstedentocht is maximaal voor Friezen

Crispijn Ariëns en Manon Kamminga moesten gisteren beiden genoegen nemen met een tweede plaats. Natuurlijk was het even balen, maar beide Friezen wisten dat het in de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee het maximaal haalbare was.

Frank Vreugdenhil (R) wint de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee. Crispijn Ariëns wordt op de meet geklopt met een gering verschil.

Frank Vreugdenhil (R) wint de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee. Crispijn Ariëns wordt op de meet geklopt met een gering verschil. Foto: ANP

Crispijn Ariëns en Manon Kamminga werden beiden na 200 kilometer schaatsen op de Weissensee nipt verslagen in de sprint. Ariëns zag na 200 kilometer Frank Vreugdenhil een halve schaats voor zich over de streep komen, maar de Brabantse Fries uit Wolvega wist ook dat hij het in de finale nergens had laten liggen.

Voor Kamminga was deze wedstrijd op natuurijs helemaal nieuw en zij had zich vooraf geen enkele illusie gemaakt. Honderd kilometer was de verste afstand die de Haulerwijkse ooit schaatste en het gevoel was goed na de winst van vorige week op de Weissensee in de Aart Koopmans Memorial. Maar dat was over 60 kilometer en Kamminga dacht dat zij de Alternatieve Elfstedentocht vooral in dienst zou rijden van ploeggenotes die veel meer ervaring hadden.

Plezier in schaatsen

Dat dacht ook haar ploegleider-coach Klasina Seinstra, zelf winnares van de echte Elfstedentocht in 1997 én de Alternatieve in 1995, 1996 en 1997. ,,It is de ynstelling fan Manon dat sy gewoan altyd winne wol, dy’t har no sa fier brocht hat”, zei Seinstra, die deze winter met het A6-schaatsteam startte, met als enige echte opdracht voor haar rijdsters dat marathonschaatsen vooral leuk moet zijn. Het plezier in schaatsen kwam zo ook helemaal terug bij Kamminga, die na heel veel succes op de skeelers eigenlijk een beetje genoeg had van topsport. Kamminga rijdt al de hele winter voorin op kunstijs en pakte twee van de drie hoofdprijzen op natuurijs.

Toch had ook Seinstra er nog niet op gerekend dat Kamminga, winnares van de eerste natuurijsmarathon in Haaksbergen, dit zware werk op natuurijs al zo goed aan kon. ,,Wy tochten dat it foar Manon noch krekt te gau wie. Sy moast hjir yn har earste twahûndert foaral leare, wie de ôfspraak. Mar sy siet no drekst mei yn de kopgroep en dan wurdt it foar oaren hiel lestich om har wer kwyt te wurden. Alles wie hjir nij foar har, mar sy is in sprintster en sa’n ien hat altyd noch wat oer as de finish yn sicht is.”

Ik heb mezelf hier natuurlijk overtroffen en dan moet je misschien wel tevreden zijn

De groep die al vroeg in de wedstrijd voorop reed, nam een voorsprong van ruim zes minuten op het peloton, waar iedereen wachtte op een reactie van titelverdedigster Anne Tauber en Carla Zielman-Ketellapper, die al twee prijzen pakte op de Weissensee.

Kamminga werd op de streep verslagen door Iris van der Stelt uit Sassenheim. Zelf stond Stellingwerfse er misschien nog wel het meest versteld van dat zij een podiumplaats veroverde. ,,Ik had geen idee wat ik hier kon verwachten en ging ervan uit dat ik de andere meiden in de ploeg alleen in de eerste honderd kilometer kon helpen. En dan maar proberen zelf mijn eerste tweehonderd kilometer uit te rijden.” Dat liep allemaal anders en toch duurde het even voordat Kamminga tevreden wilde zijn met haar tweede plaats. ,,Ik heb mezelf hier natuurlijk overtroffen en dan moet je misschien wel tevreden zijn. Nu baal ik van de tweede plaats, maar misschien denk ik daar morgen wel heel anders over.”

Ariëns ook tweede

Bij de mannen was er door de brede top in het peloton marathonschaatsers heel lang geen ontsnappen aan. Pas na 150 slopende kilometers kwam het ploegenspel echt op gang, met in de hoofdrol AB Vakwerk met kopman Gary Hekman en Okay Fashions van coach Peter de Vries, die drie man mee vooruit kreeg. In de achtervolging moest vooral Bob de Vries (Haule) van A-Ware veel werk verzetten en Fries om utens Jouke Hoogeveen van Bouwselect probeerde tevergeefs aan een sprint te ontkomen. De Vries werd uiteindelijk vijfde, direct gevolgd door Hoogeveen.

,,Wij hebben als team de hele wedstrijd goed gekoerst en dan is het zonde dat ik op de streep tien centimeter tekort kom om het af te maken”, vond Ariëns, die ook zijn ploeggenoten Sjoerd den Hertog en Marcel van Ham mee voorin had.

Het is heel zuur als je na tweehonderd kilometer schaatsen net tien centimeter tekort komt

De Alternatieve Elfstedentocht was voor Ariëns echt een doel dit winterseizoen, waarin ploeggenoot Sjoerd den Hertog tekent voor de successen op kunstijsbanen in Nederland. Net als twee jaar eerder wilde Ariëns deze wedstrijd alleen maar winnen. ,,Ik kwam hier niet om tweede te worden, mijn doel was dat mijn naam dit jaar voor de tweede keer hier op dat bord kwam”, zei Ariëns, wijzend naar het grote bord aan de oever van de Weissensee met daarop alle voorgaande winnaars van de Alternatieve.

Zijn naam staat in het rijtje tussen alle grootheden van het marathonschaatsen, zoals ‘dolle’ Dries van Wijhe in 1989 als eerste tot zijn coach Peter de Vries (19196 en 1998), elfstedenwinnaar Henk Angenent en Jorrit Bergsma, die in 2010 won.

Eindstreep

Ariëns richtte zich in de eindsprint op favoriet Gary Hekman (Kampen) van AB Vakwerk, maar die ging vlak voor de streep, zoals wel vaker deze winter, onderuit. Frank Vreugdenhil van AB Vakwerk maakte het in de sprint wel af en bleef Ariëns een zucht voor.

Ariëns kon zichzelf en zijn ploeggenoten na afloop niets verwijten. ,,We zaten de hele wedstrijd mee voorin zoals afgesproken en we zaten overal bij. Zelf heb ik de sprint gereden, zoals ik die wilde rijden, maar het was net niet goed genoeg. Daar kan ik nu niets meer aan veranderen. Het is alleen wel heel zuur als je na tweehonderd kilometer schaatsen net tien centimeter tekort komt.”

Nieuws

menu