Langeafstandsloopster Vera de Vries (19) uit Sneek gaat op Nederlandse kampioenschappen in Breda voor medaille en een sponsor

Ook het leven van een topsporter gaat niet over rozen. Daar weet langeafstandsloopster Vera de Vries (19) inmiddels alles van. Je moet er niet alleen veel voor doen en laten, maar het kost ook nog eens heel veel moed en inspanningen om uiteindelijk erkenning te krijgen.

Vera de Vries draaide in de aanloop naar het NK senioren van komend weekeinde in Breda warm op de atletiekbaan van Sneek.

Vera de Vries draaide in de aanloop naar het NK senioren van komend weekeinde in Breda warm op de atletiekbaan van Sneek. Foto: Niels de Vries

Komend weekeinde staat de uit Sneek afkomstige baanatlete op de NK in Breda aan de start op de 5000 meter. En medio volgende maand debuteert ze op het EK Onder-20 in Tallinn (Estland).

Voor de Friezin voelt het een beetje als de maand van de waarheid, nadat ze eind vorige maand in Nijmegen haar persoonlijk record op de 5000 meter met bijna veertig seconden verplettert (16.10,61). En een bevestiging dat de Sneker atlete in 2019 een goede keuze heeft gemaakt om voor Loopland Gelderland en toptrainer Honoré Hoedt te kiezen. En Fryslân te verruilen voor Oosterbeek. ,,Hij is voor mijn gevoel de beste coach en al mijn concurrentes lopen daar ook. Ik wilde die kant altijd al uit.”

Atletenhuis

Ze verruilt na zeven jaar de MILA loopgroep van Horror voor de Gelderse atletiekbolwerk. ,,Mijn vader had na het NK contact gezocht en aangegeven dat ik daar graag naar toe wilde. Vervolgens heb ik een paar keer meegetraind en ik paste wel bij de groep. Honoré Hoedt heeft toen een atletenhuis voor me gezocht en vanaf dat moment staat de atletiek wel op nummer één.” Ze gaat van maandag tot en met donderdag, maximaal vier uurtjes, naar school en traint daarnaast zeven dagen in de week.

Omdat ze een hekel heeft aan stilzitten, kiest ze naast de atletiek voor de studie Sportkunde aan de HAN. ,,Ik had graag fysiotherapie willen studeren, maar de boeken waren allemaal in het Engels en ik heb dyslexie. Dat heeft me vanaf de derde klas veel stress opgeleverd en daarom heb ik de keuze gemaakt voor Sportkunde.” Desondanks slaagt ze op de havo met een 7 of hoger op alle vakken. Dat schrijft ze toe aan haar topsportmentaliteit.

Vader Reinier

Een andere belangrijke persoon in haar atletiekleven is vader Reinier de Vries. Haar ouders zijn gescheiden, maar de economieleraar aan het Borgerman woont nog steeds in Vera’s geboortehuis in Sneek, vaak haar vaste pleisterplaats in het weekeinde. ,,Hij rijdt me overal naar toe, want ik heb nog geen auto. Vóór corona ging mijn zusje Suze ook vaak mee en dan maakten we er vaak een gezellig uitje van. Dat heb ik de laatste tijd wel gemist.”

Hij is haar steun en toeverlaat. ,,Als ik er mentaal of fysiek even doorheen zit, dan bel ik met hem. Een luisterend oor, en dan moet ik gewoon even van hem horen dat het goed zit.” Behalve dat hij haar overal naartoe rijdt, helpt hij haar met het uitrekenen van rondetijden. ,,Hij weet altijd precies wat ik nodig heb en waar ik moet zijn. En we zijn altijd op tijd, want dat heb ik nodig.”

Oplopende spanning

Een week voor het NK - vorig jaar werd ze zesde - heeft De Vries al last van oplopende spanning. ,,Dan vraag ik me af of ik wel goed genoeg ben. Maar als ik hoger dan de zesde plaats eindig, dan ben ik tevreden”, houdt ze zichzelf voor. De Vries voelt zich gesterkt door positieve psychologie, om een betere mindset te krijgen. ,,Ik ben niet de snelste en de eerste acht zijn kansrijk. Maar ik ben de sterkste in het hoofd en zal nooit opgeven. Ik ga ervan uit dat ik geen medaille haal, maar het feit dat ik het EK heb gehaald is voor mij al een medaille.”

Ze liet bewust een hoogtestage van drie weken in Sankt Moritz schieten om zich voor te bereiden op het NK. Ze weet dat Hoedt altijd over haar schouder meekijkt. ,,Het was bloedheet in Oosterbeek en ik zou op de training 1000 meters lopen. Toen appte hij vanuit Sankt Moritz dat ik wat korter werk moest doen. Hij voelt dat gewoon aan. En ik merk dat hij voorzichtig is met me”, zegt De Vries, die uitkijkt naar de titelstrijd in Brabant. ,,Ik hoop op een prachtig NK en op een mooie sponsor.”

Autootje

In haar topsportklas ziet ze veel onderlinge verschillen. ,,Er is een atleet die eens in de drie weken iets nieuws krijgt en veel klasgenoten hoeven de meeste dingen zoals huur, kleding, boodschappen, fysio-behandelingen en trainingen niet zelf te betalen. Ik wel. Ze geven me op school wel eens een bakje koffie. Het is maar tachtig cent, maar het is zo’n groot gebaar. Ik ben een van de weinigen die alles zelf moet betalen en bij elkaar moet sparen. Soms neem ik geen kaas mee, omdat het te duur is”, zegt de atlete. ,,Ik zou graag een autootje hebben met reclame, want ik kom op zoveel verschillende plaatsen. En dan ben ik niet meer afhankelijk.”