De Friese Lucienne van der Meer zag 25 jaar geleden op Wimbledon met eigen ogen hoe Richard Krajicek het meest prestigieuze tennistoernooi ter wereld won

Op 7 juli 1996, woensdag exact 25 jaar geleden, won Richard Krajicek als enige Nederlandse man ooit een grandslamtitel in het enkelspel, op het meest prestigieuze tennistoernooi ter wereld: Wimbledon. De uit Drachten afkomstige en nu in Haarlem woonachtige Lucienne van der Meer was erbij. „Ik zie ons nog binnenwandelen in dat grote stadion. Ik voelde me net een klein meisje in een snoepwinkel.”

Lucienne van der Meer met in haar handen het programmaboekje van de finale van Wimbledon op 7 juli 1996 tussen de Nederlander Richard Krajicek en de Amerikaan MaliVai Washington.

Lucienne van der Meer met in haar handen het programmaboekje van de finale van Wimbledon op 7 juli 1996 tussen de Nederlander Richard Krajicek en de Amerikaan MaliVai Washington. Foto: Dijks Fotografie

Het is dinsdag 15 juni van dit jaar als Lucienne van der Meer (59) in Drachten haar 86-jarige moeder Annie bezoekt. Als ze de kamer instapt ziet ze hoe het Friesch Dagblad op de sportpagina’s opengeslagen ligt. Subiet valt haar oog op de oproep helemaal rechts onderaan de rechterpagina. De kop van het bericht luidt: ‘Zag u Krajicek Wimbledon winnen?’

Het is geen toeval dat haar moeder de krant zo pontificaal opengeslagen op de keukentafel heeft liggen. Op verjaardagen en feestjes komt immers nog regelmatig het snaakse verhaal van haar dochter ter sprake hoe zij op zondag 7 juli 1996 toevalligerwijze op Wimbledon belandt terwijl haar ‘tennisgekke’ man Hendrik Jan honderd kilometer zuidelijker nietsvermoedend op de kinderen Rianne (net 3) en Selwyn (tien maanden) past.

25 jaar later kan Lucienne een glimlach nog altijd niet onderdrukken. Hoewel ze uit een sportief Fries gezin komt, heeft ze als kind weinig op met tennis. „Mijn vader sprak altijd gekscherend over ‘tannis’. Hij vond het een sport voor de elite, een sport voor de rijke mensen.”

Eerste passen op de baan

Haar houding tegenover de sport verandert als ze haar man leert kennen. Hendrik Jan is gek van tennis en beoefent de sport zelf. En zo kan het gebeuren dat Lucienne niet veel later haar eerste passen op de tennisbaan zet. Daar maakt ze kennis met woorden als forehand , backhand en tiebreak . En ze hoort verhalen van mensen die in Parijs een bezoek hebben gebracht aan het fameuze tennistoernooi Roland Garros. „Waarop ik dacht: ‘Dat zou ook iets voor ons zijn. Mijn man zou het geweldig vinden’. Maar ja: je kent ze wel. Het zijn van die gedachtes waar je verder niets mee doet.”

Als halverwege de jaren negentig haar acht jaar jongere broer in Cambridge gaat werken en studeren, besluit het gezin om in de zomer van 1996 de vakantie in Engeland door te brengen. Zo kan Lucienne haar broer ook mooi nog even opzoeken. Aldus geschiedt.

Broer en zus besluiten op zondag 7 juli in Londen af te spreken. De Engelse hoofdstad ligt immers mooi centraal. Hij woont 100 kilometer noordwest, zij verblijft 100 kilometer zuidwaarts.

Ze reizen beiden met de trein en spreken af op Victoria Station. Omdat ze geen draaiboek hebben stelt Egbert op Wimbledon te gaan kijken. „Ik weet nog dat ik enigszins verbaasd vroeg: ‘Wat gaan we daar dan doen’? Ik wist wel dat Krajicek er de finale speelde, maar ook dat die uitverkocht was.”

Aardbeien met slagroom

‘Wat rondkijken?’, antwoordt haar broer, die gehoord heeft dat alleen rondlopen op het fameuze tennispark van de All England Lawn Tennis and Croquet Club al een unieke ervaring is. Voor 5 pond kopen ze een entreekaartje en voordat Lucienne het goed en wel in de gaten heeft proeft ze van een heerlijke cocktail van aardbeien met slagroom. ,,Ik was in één klap helemaal op Wimbledon.”

Intussen valt hun oog op het loket ‘dagpas inleveren’, waar de rij wachtenden snel kleiner wordt. Het regent weer eens in Londen en bovendien spreekt een finale tussen de wispelturige Krajicek en de ongeplaatste Amerikaan MaliVai Washington lang niet iedereen aan. Het is geen Björn Borg - John McEnroe, om maar eens iets te noemen. Bij de bookmakers heeft ook niemand op deze finale, in drie sets (6-3, 6-4 en 6-3) gewonnen door Krajicek, ingezet.

Ze besluiten bij de rij aan te sluiten en niet veel later, als een nieuwe regenbui de finale voor het eerst tijdelijk heeft stilgelegd, nemen ze plaats op hun stoeltje. „Ik zie ons nog binnenwandelen in dat grote stadion. Ik voelde me net een klein meisje in een snoepwinkel. Zat ik daar ineens bij de finale van Wimbledon! En nog wel een finale met een Nederlander erin. Dat was nog nooit gebeurd. Ik besefte direct dat dit voor de Nederlandse sport een historische dag was.”

Wat haar opvalt is het grote enthousiasme van het publiek en vooral dat de slagen elkaar in zo’n razendsnel tempo opvolgen. „Op tv zie je dat niet. Ik keek mijn ogen uit. Jaren later ging ik voor het eerst naar het schaatsen op Thialf. Daar beleefde ik een déjà vu.”

In de zomer van 1996 hebben nog maar weinig mensen een mobiele telefoon. Ook Lucienne van der Meer niet. En dus treft ze ‘s avonds, als ze teruggekeerd is op hun vakantieadres, een man aan die alles heeft te vertellen over de Wimbledon-winst van Richard Krajicek die middag. Stomverbaasd is hij als zijn vrouw vervolgens doodleuk meldt dat ze erbij geweest is. „‘Je maakt een grapje’, zei hij. ‘Dit kan niet waar zijn’.”

Het verhaal van 7 juli 1996 doet het nog altijd goed op feestjes en partijen. „Achteraf vind ik het toch wel jammer dat mijn man er die dag niet bij was. Ik had het hem wel gegund. En weet je: je kunt het niet overdoen. Dit was once in a lifetime .”